Sylabus przedmiotu
Arcydzieła kinematografii polskiej i światowej
| Forma zajęć | Atrybuty formy | Godziny w semestrze | Godziny w tygodniu | Zaliczenie | Kompetencje | Waga | ||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| stacjonarne | niestacjonarne | stacjonarne | niestacjonarne | |||||
| Ćwiczenia | Kontakt bezpośredni: 100% | 30 | 18 | 2 | 1 | Zaliczenie na ocenę |
|
0 |
| Forma aktywności | Liczba godzin - stac. | Liczba godzin - niestac. |
|---|---|---|
| SUMA | 0 | 0 |
Cele przedmiotu: Zapoznanie studentów z typologią arcydzieł filmowych i kryteriami ich rozróżniania. Zaznajomienie z wybranymi dziełami kintematografii polskiej i światowej o szczególnym znaczeniu w kulturze. Wykształcenie umiejętności analizowania oraz interpretowania filmu jako tekstu kultury.
Wymagania wstępne: Podstawowe wiadomości z zakresu języka filmu oraz analizy i interpretacji tekstów kultury.
Zakres tematyczny
| Rodzaj zajęć | Opis | Godz. stac. | Godz. niestac. |
|---|---|---|---|
| Ćwiczenia | Kino autorskie: Obywatel Kane, reż. Orson Welles, 1941. | 2 | 3 |
| Ćwiczenia | Kino mefafizyczne: Dziewiąta pieczęć, reż. Ingmar Bergman, 1957. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Francuska Nowa Fala: Do utraty tchu, reż. Jean-Luc Godard, 1960. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Włoski neorealizm: Mamma Roma, reż. Pier Paolo Pasolini, 1962. | 2 | 2 |
| Ćwiczenia | Kino gatunków: Dziecko Rosemary, reż. Roman Polański, 1968. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Kino nowej wrażliwości: Wszystko o mojej matce, reż. Pedro Almodóvar, 1999. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Polska szkoła filmowa: Kanał, reż. Andrzej Wajda, 1956. | 2 | 2 |
| Ćwiczenia | Polska Nowa Fala: Diabeł, reż. Andrzej Żuławski, 1972. | 2 | 2 |
| Ćwiczenia | Kino moralnego niepokoju: Coś za coś, reż. Agnieszka Holland, 1977. | 2 | 2 |
| Ćwiczenia | Kino wartości: Dekalog VI, reż. Krzysztof Kieślowski, 1988. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Polskie kino gatunków: Psy, reż. Władysław Pasikowski, 1992. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Kino rozrachunkowe: Ida, reż. Paweł Pawlikowski, 2013. | 2 | 0 |
| Ćwiczenia | Kolokwium pisemne. | 2 | 1 |
| Ćwiczenia | Podstawowa aparatura pojęciowa: arcydzieło i kanon. Wyznaczniki arcydzieła filmowego. | 2 | 3 |
| Ćwiczenia | Kino nieme i niemiecki ekspresjonizm: Nosferatu - symfonia grozy, reż. Wilhelm Murnau, 1922. | 2 | 3 |
Metody dydaktyczne
| Opis |
|---|
| Brak pozycji w metodach dydaktycznych. |
Warunki zaliczenia:
bardzo dobry 5.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu bardzo dobrym dobry plus 4.5 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu ponad dobrym dobry 4.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dobrym dostateczny plus 3.5 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dość dobrym dostateczny 3.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dostatecznym zaliczone zal student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce niezaliczone nzal student/ka nie zna, nie rozumie i nie wyjaśnia zakładanych efektów uczenia się i nie potrafi ich zastosować w praktyce
Literatura podstawowa: Encyklopedia kina, red. T. Lubelski, współpr. A. Garbicz, Kraków 2003. A. Gwóźdź, Obrazy i rzeczy. Film między mediami, Kraków 2003. J. Płażewski, Historia filmu 1895-2005, Warszawa 2007.
Literatura uzupełniająca: D.B. Sova, 125 zakazanych filmów. Historia cenzury w kinie, przeł. M. Hen, Warszawa 2006. M. Lisowska-Magdziarz, Znaki na uwięzi. Od semiologii do semiotyki mediów, Kraków 2019. P. Witek, Kultura, film, historia. Metodologiczne problemy doświadczenia audiowizualnego, Lublin 2005.
| Symbole | Opis efektu | Metoda weryfikacji | Forma zajęć |
|---|---|---|---|
| Zna i definiuje gatunki filmowe. |
|
|
|
| Rozumie powiązanie nauk o komunikacji społecznej i mediach z filmoznawstwem. |
|
|
|
| Orientuje się w podstawowych zagadnieniach metodologii filmoznawczej. |
|
|
|
| Wykorzystuje wiedzę na temat filmów do praktycznej analizy nowych mediów. |
|
|
|
| Posługuje się aparaturą pojęciową z zakresu filmoznawstwa. |
|
|
|
| Orientuje się w najważniejszych zjawiskach artystycznych, historycznych i społecznych na przecięciu medioznawstwa i filmoznawstwa. |
|
|
|
| Podejmuje pracę samokształceniową w zakresie znajomości najważniejszych osiągnięć reżyserów XX i XXI wieku. |
|
|
|
| Wykorzystuje znajomość arcydzieł filmowych do aktywnego uczestnictwa w życiu kulturalnym. |
|
|
|
| Rozumie znaczenie arcydzieł filmowych w relacjach społecznych na poziomie lokalnym, regionalnym i globalnym. |
|
|