Sylabus przedmiotu
Psychologia kliniczna dzieci i młodzieży
| Forma zajęć | Atrybuty formy | Godziny w semestrze | Godziny w tygodniu | Zaliczenie | Kompetencje | Waga | ||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| stacjonarne | niestacjonarne | stacjonarne | niestacjonarne | |||||
| Wykład | Kontakt bezpośredni: 100% | 15 | 9 | 1 | 1 | Zaliczenie na ocenę |
|
0 |
| Ćwiczenia | Kontakt bezpośredni: 100% | 15 | 9 | 1 | 1 | Zaliczenie na ocenę |
|
0 |
| Forma aktywności | Liczba godzin - stac. | Liczba godzin - niestac. |
|---|---|---|
| Przygotowanie do zajęć | 0 | 12 |
| Przygotowanie do egzaminu / zaliczenia | 20 | 20 |
| Przygotowanie pracy pisemnej, raportu, prezentacji, demonstracji, itp. | 20 | 20 |
| Przygotowanie projektu | 30 | 30 |
| SUMA | 70 | 82 |
Cele przedmiotu: Zapoznanie studentów z przyczynami, objawami i następstwami zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży. Przedstawienie aktualnych teorii na temat mechanizmów powstawania zaburzeń osobowości
Wymagania wstępne: wiedza z psychologii ogólnej i psychologii społecznej
Zakres tematyczny
| Rodzaj zajęć | Opis | Godz. stac. | Godz. niestac. |
|---|---|---|---|
| Wykład | Zaburzenia psychiczne, klasyfikacje i typy, specyfika zaburzeń dziecięcych | 2 | 1 |
| Wykład | Zaburzenia osobowości, zaburzenia psychotyczne, psychosomatyka, uzależnienia | 8 | 5 |
| Wykład | Pomoc psychologiczna w leczeniu zaburzeń dzieci i młodzieży występujących w systemie rodzinnym | 2 | 1 |
| Wykład | Pedagog a diagnoza zaburzeń psychicznych | 3 | 2 |
| Ćwiczenia | Zaburzenia psychiczne, klasyfikacje i typy, specyfika zaburzeń dziecięcych | 2 | 1 |
| Ćwiczenia | Zaburzenia destrukcyjne, nawykowe, emocjonalne i rozwojowe | 8 | 5 |
| Ćwiczenia | Pomoc psychologiczna w leczeniu zaburzeń dzieci i młodzieży | 3 | 2 |
| Ćwiczenia | Pedagog a diagnoza zaburzeń psychicznych | 2 | 1 |
Metody dydaktyczne
| Opis |
|---|
| Brak pozycji w metodach dydaktycznych. |
Warunki zaliczenia:
bardzo dobry 5.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu bardzo dobrym dobry plus 4.5 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu ponad dobrym dobry 4.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dobrym dostateczny plus 3.5 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dość dobrym dostateczny 3.0 student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce w stopniu dostatecznym zaliczone zal student/ka zna, rozumie i wyjaśnia zakładane efekty uczenia się i potrafi je zastosować w praktyce niezaliczone nzal student/ka nie zna, nie rozumie i nie wyjaśnia zakładanych efektów uczenia się i nie potrafi ich zastosować w praktyce
Literatura podstawowa: Meyer R., Psychopatologia, Gdańsk 2008.
Literatura uzupełniająca: Carson R., Psychologia zaburzeń, Gdańsk 2003. Orwid M., Pietruszewski K., Psychiatria dzieci i młodzieży, Kraków 1996.
| Symbole | Opis efektu | Metoda weryfikacji | Forma zajęć |
|---|---|---|---|
| zna procesy oddziaływania genetyki i środowiska w powstawaniu zaburzeń |
|
|
|
| zna reguły działania systemu rodzinnego generującego zaburzenia psychiczne u dzieci |
|
|
|
| ma elementarną wiedzę o projektowaniu i prowadzeniu badań diagnostycznych w praktyce klinicznej. |
|
|
|
| zna podstawowe dla przedmiotu zaburzenia z systemu klasyfikacji chorób i zaburzeń ICD10 |
|
|
|
| na podstawie własnej obserwacji potrafi analizować różne przejawy zaburzonych zachowań |
|
|
|
| na podstawie dostępnych narzędzi potrafi dokonać analizy występujących zaburzeń u dzieci i młodzieży |
|
|
|
| w sposób odpowiedzialny i zgodny z etyką zawodową prowadzi proces diagnostyczny i korygujący |
|
|